Percorso ciclistico Cinglé del Mont Ventoux

Creato e verificato personalmente da Climbfinder!
più facili
facili
difficili
più difficili
Mostra i percorsi nelle vicinanze
135.5km
distanza
4420m
ascesa totale
65.4km
salita
3
salite

Punto di partenza Punto di partenza: Bédoin. Tuttavia, è possibile iniziare in qualsiasi punto del percorso.

[preposition] Cinglé del Mont Ventoux è un percorso ciclistico di [lunghezza] chilometri e 4420 metri di dislivello. Il percorso comprende 3 salite ufficiali. I membri della community Climbfinder hanno condiviso 5 [reviews-reviews] di questo percorso e caricato 9 foto.

Salite su questo percorso

Nome Lunghezza Pendenza Punti difficoltà
Mont Ventoux
Mont Ventoux ▲21.3km
154 famosa bellissima
20.8km
7.7%
7.7% 1352
HC
Mont Ventoux da Malaucène
Mont Ventoux da Malaucène ▲63.2km
83 famosa bellissima
21km
7.5%
7.5% 1288
HC
Mont Ventoux da Sault
Mont Ventoux da Sault ▲114.3km
46 famosa bellissima
24.4km
4.9%
4.9% 748
1
3 salite 22.1km 6.7% 1129

Foto

Cinglé del Mont Ventoux
Cinglé del Mont Ventoux
Cinglé del Mont Ventoux
Cinglé del Mont Ventoux
Cinglé del Mont Ventoux

Se vuoi caricare le tue foto, devi creare un account. Ci vorrà solo 1 minuto ed è completamente gratuito.

  • Ricevi una ricompensa per la condivisione di recensioni e foto
  • Valuta le salite che hai conquistato
  • Aggiungi le tue salite preferite
Registrati

Hai già un account?

Regioni attraversate

Regione Altri percorsi Percorsi nella regione
Provence-Alpes-Côte d'Azur 14 62.3km

Tempi

15 km/h 09:02
20 km/h 06:46
25 km/h 05:25
30 km/h 04:31

Esperienze (5)

tomvdvreken
1 a
Questa è una traduzione automatica, la lingua originale è: Olandese. Mostra originale

Quando un compaesano mi ha detto che aveva cavalcato un Cinglé non ufficiale, il mio interesse è stato catturato. Avevo già conquistato i tre lati del Ventoux alcune volte, ma tre volte in un giorno?

Il 25 luglio 2018 sarebbe successo. La mia carta Cinglé era pronta per essere timbrata, il cibo e i vestiti erano pronti, il corso era stato studiato in dettaglio.

Il numero di chilometri nelle mie gambe non era male, ma poteva essere un po' di più. Non avevo quasi mai pedalato nell'ultimo mese. I giorni prima del grande evento, mi sono riscaldato con corse allo Chalet Reynard, il Col de la Gabelle, Notre-Dame des Abeilles, le Gorges de la Nesque e la salita via Sault. Il 25 luglio era anche il giorno giusto per farlo, visto che nel Vaucluse faceva sempre più caldo.

La mia avventura è iniziata alle 8.16 a Bédoin. Prima ho dovuto prendere un timbro nel Tabac locale e poi sono salito di buon umore. Lungo la strada, mia moglie e i miei figli si sono uniti a me in macchina, il che ha sempre fornito il necessario conforto in termini di provviste e incoraggiamento. Dopo alcune soste per bere (e una perché la crema solare mi è andata negli occhi), ho raggiunto la cima verso le 10:55. Timbro, foto e via verso Malaucène.

Ho mangiato un boccone tranquillo e poi ho iniziato la seconda salita verso le 12.30. Non è stata una buona idea. Ora c'erano 37 gradi sotto il sole. Conseguenza: dopo i primi chilometri è diventato terribilmente duro. Il caldo plumbeo e le percentuali che si avvicinavano al 10 per cento hanno spinto la mia frequenza cardiaca ben oltre la mia soglia. Il pennacchio di rame bruciava senza pietà e non c'era ombra da nessuna parte.

A causa del caldo, mi sono fermato ogni 2 chilometri per bere, cercare l'ombra sotto il cofano della macchina e raffreddarmi un po' con un asciugamano bagnato. Più volte ho pensato di mettere la moto sul tetto e salire in macchina. Ma comunque, ho sempre incastrato le scarpe nei pedali. Anche un padre e un figlio con un ritmo simile hanno segato le bestie, ma hanno continuato a pedalare come me. Forse è questo che mi ha fatto abboccare.

A poco a poco, la temperatura è scesa di qualche grado, il che ha fatto girare meglio le gambe. Il secondo arrivo in cima - dopo una vera agonia - si è quindi sentito come una vittoria. Prima della discesa verso Sault, ho salutato mia moglie e i miei figli, perché il 'lato femminuccia' non poteva essere un problema, vero?

Il mio piano era di mangiare uno spaghetto ai piedi della collina, per fare scorta di carboidrati. Questo è stato un po' una delusione. La cuisine est fermée monsieur', il cameriere ha rovinato il mio piano. Quando glielo chiesi, mi disse che la cucina apriva solo alle 7 di sera. Quindi, nel migliore dei casi, i miei spaghetti erano sul tavolo alle 19.20. Se dovessi sgomitare per 20 minuti, nel migliore dei casi potrei andarmene alle 19.40. Con lo stomaco pieno che doveva ancora digerire tutto. Le - almeno - 2 ore per la salita mi porterebbero in cima alle 21.40 al più presto, quindi dopo il tramonto. E poi sono dovuto tornare a Bédoin. Preferibilmente non al buio.

Così ho bevuto qualche coca e ho iniziato la salita finale con gli ultimi gel. La prima parte è stata OK, dopo circa 11 km si è stabilizzata un po'. Ma poi è arrivato lo Chalet Reynard e ho avuto solo il 34 x 32 circa.

Poi ho dovuto pensare a quello che Rick de Leeuw mi ha detto una volta sulla maratona: i primi 30 chilometri le gambe portano la testa, gli ultimi 12 la testa porta le gambe. Negli ultimi 6 chilometri la mia testa stava spingendo i pedali. Il sole stava gradualmente tramontando, e dopo ogni curva pedalavo all'ombra perché il sole era già così basso. Ora faceva anche freddo. Ma rinunciare qui era fuori questione. Alla Fontaine de la Grave, ho riempito di nuovo le mie bottiglie e poi ho corso verso la cima attraverso Simpson e il Col de Tempêtes. Terza foto del giorno e casa. Stanco, ma con una meritata iscrizione al club Cinglé, ho potuto scendere dalla bici alle 21:40.

Morale della storia:
- Allenati abbastanza. La perseveranza aiuta, ma una carenza di chilometri ti farà male.
- Iniziare abbastanza presto. Si tratta di a) avere il peggio alle spalle quando il sole di mezzogiorno alza la temperatura e b) non dover scendere al buio.
- Tenete conto del tempo. Non sono mai sceso più forte che nei 37 gradi del lato Malaucène.
- Per il cibo solido, non contare troppo sulla ristorazione a Sault.

Toen een stadsgenoot me vertelde dat hij een niet-officiële Cinglé had gereden, was mijn interesse gewekt. Eerder had ik de drie kanten van de Ventoux al een paar keer bedwongen, maar 3 keer op een dag?

Op 25 juli 2018 zou het gebeuren. Mijn Cinglé-kaart lag klaar om af te stempelen, voeding en tenue lagen klaar, het parcours was tot in detail bestudeerd.

Het aantal kilometers in de benen was niet slecht, maar het mocht toch iets meer zijn. De laatste maand had ik amper gefietst. De dagen voor the big one was het opwarmen met ritjes naar Chalet Reynard, de Col de la Gabelle, de Notre-Dame des Abeilles, de Gorges de la Nesque en de klim via Sault. 25 juli moest het ook gebeuren, want het werd almaar warmer in de Vaucluse.

Om 8.16 uur begon mijn avontuur in Bédoin. Eerst een stempel halen in de lokale Tabac, en dan vol goede moed naar boven. Onderweg sloten mijn vrouw en kinderen aan met de auto, wat altijd het nodige comfort gaf qua bevoorrading en aanmoediging. Na enkele drankstops (en een omdat de zonnecrème in mijn ogen liep) bereikte ik rond 10u55 een eerste keer de top. Stempeltje, foto en naar Malaucène.

Daar rustig iets eten om vervolgens rond 12u30 te beginnen aan de tweede klim. Dat bleek geen goed idee. Het was intussen 37 graden in de zon. Gevolg: na de eerste kilometers werd het vreselijk zwaar. De loden hitte en percentages richting 10 procent stuwden mijn hartslag ver boven mijn omslagpunt. De koperen ploert brandde genadeloos, en nergens een streep schaduw.

Door de hitte stopte ik elke 2 kilometer even stopte om te drinken, wat schaduw op te zoeken onder de kofferklep van de auto en een beetje af te koelen met een natte handdoek. Verschillende keren heb ik overwogen om de fiets op het dak te zetten en in de auto te stappen. Maar toch altijd heb ik weer de schoenen in de pedalen geklikt. Een vader en zoon met een gelijkaardig tempo zagen ook af bij de beesten, maar bleven net als ik fietsen. Misschien heeft dat me wel doen doorbijten.

Gaandeweg werd het een paar graden minder heet, waardoor de benen beter ronddraaiden. De tweede aankomst boven - na een ware lijdensweg - voelde daarom als een overwinning. Voor de afdaling naar Sault nam ik afscheid van vrouw en kinderen, want de 'mietjeskant' kon toch geen problemen opleveren?

Mijn plan was om beneden een spaghetti te verorberen, kwestie van koolhydraten in te slaan. Viel dat even tegen. 'La cuisine est fermée monsieur', kelderde de garçon mijn plan. Desgevraagd liet hij weten dat de keuken pas opende om 19 uur. In het beste geval stond mijn spaghetti dus om 19u20 op tafel. Als ik 20 minuten zou schrokken, kon ik in het beste geval om 19u40 weer vertrekken. Met een volle maag die alles nog moest verteren. De - minstens - 2 uur voor de klim zouden me ten vroegste om 21u40 boven brengen, dus na zonsondergang. En dan moest ik nog terug naar Bédoin. Liever niet in het donker.

Dan maar enkele cola's tot mij genomen en met de laatste gels de finale klim aangevat. Het eerste stuk ging nog wel, na een kilometer of 11 vlakt het wat af. Maar dan kwam Chalet Reynard en kreeg ik alleen nog de 34 x 32 rond.

Toen moest ik denken aan wat Rick de Leeuw me ooit zei over de marathon: de eerste 30 kilometer dragen je benen je hoofd, de laatste 12 draagt je hoofd je benen. Die laatste 6 kilometer duwde mijn hoofd de trappers rond. De zon was aan stilaan aan het ondergaan, en na elke bocht reed ik zelfs even in de schaduw omdat de zon al zo laag stond. Nu begon het zelfs fris te worden. Maar hier opgeven was uitgesloten. Aan de Fontaine de la Grave nog eens de bidons vullen en dan via Simpson en de Col de Tempêtes harken naar de top. Derde foto van de dag en naar huis. Moe maar een verdiend lidmaatschap van de Cinglé-club rijker kon ik om 21u40 van de fiets stappen.

Moraal van het verhaal:
- train genoeg. Doorzettingsvermogen helpt, maar een tekort aan kilometers wreekt zich.
- start vroeg genoeg. Kwestie van a) het ergste achter de rug te hebben als de middagzon de temperatuur de hoogte in jaagt en b) niet in het donker te moeten afdalen.
- hou rekening met het weer. Ik heb nooit harder afgezien dan in de 37 graden op de Malaucène-kant.
- reken voor vast voedsel niet te hard op de horeca in Sault.

keniske
1 a
Questa è una traduzione automatica, la lingua originale è: Olandese. Mostra originale

https://www.strava.com/activities/1097351862
nel 2017 ho fatto il Cinglé iniziato a Malaucene-Bedoin-Sault in un tempo ancora stretto 6h6min
una volta ogni pochi anni continuo a tornare su questa montagna magica

https://www.strava.com/activities/1097351862
in 2017 de Cinglé gedaan begonnen in Malaucene-Bedoin-Sault in toch een strakke tijd 6u6min
eens om de paar jaar kom ik steeds terug naar deze magische berg

dekaleberg
2 a
Questa è una traduzione automatica, la lingua originale è: Olandese. Mostra originale

Scalare il Mont Ventoux tre volte in un giorno è una sfida difficile. L'ho fatto nel 2004, dopo aver pedalato da Utrecht alla montagna nuda. Su una Gazelle Formula Trekking con bagagli, attraverso le Ardenne, i piedi dei Vosgi e il Giura. Attraverso la Via Verde fino al Mar Mediterraneo, un percorso ciclistico molto bello. Sulla stessa Gazelle da 20 chili, ma senza bagagli, ho scalato la montagna tre volte. La prima salita, da Bedoin, è stata facile. Poi sono sceso a Malaucène e, dopo una breve sosta, sono risalito. Non ho idea di quanto ci ho messo ad arrivare, ma saranno state circa tre ore. Ho provato a mangiare un piatto di spaghetti in cima ma non ha funzionato. Così siamo scesi a Sault. Ho preso un caffè e un panino lì.
L'ultima salita avrebbe dovuto essere la meno difficile, ma essendo la terza della giornata, è diventata la più dura. Ho appena lasciato Sault e ho bevuto un litro di coca cola fredda, dopo di che è andata di nuovo meglio. Fino allo Chalet Reynard. I sei chilometri attraverso il paesaggio lunare sono stati i più duri che abbia mai cavalcato. Gli ultimi due chilometri ho dovuto scendere dalla bici ad ogni curva e recuperare. Se devo strisciare il resto, ce la farò", ho pensato. Alla fine, sono arrivato in cima in bicicletta. Il rilascio è stato fantastico. Non avrei mai pensato di poterlo fare e ora ero davvero Cinglé du Mont Ventoux.

Drie keer de Mont Ventoux beklimmen op één dag is een pittige uitdaging. Ik deed het in 2004, nadat ik vanuit Utrecht naar de kale berg was gefietst. Op een Gazelle Formula Trekking met bagage, door de Ardennen, de uitlopers van de Vogezen en de Jura. Via de Groene weg naar de Middellandse Zee, een heel mooie fietsroute. Op diezelfde 20 kilo zware Gazelle, maar dan zonder bagage, drie keer de berg beklommen. De eerste beklimming, vanuit Bedoin, was goed te doen. Daarna afgedaald naar Malaucène en na een korte stop weer omhoog. Geen idee hoe lang ik over deze beklimming heb gedaan maar zal toch gauw drie uur zijn geweest. Op de top geprobeerd een bord spaghetti naar binnen te werken maar dat lukte niet. Dus afdalen naar Sault. Daar koffie gedronken en een broodje gegeten.
De laatste klim zou de minst zware moeten zijn maar omdat het de derde van de dag was werd het de zwaarste. Nog maar net vertrokken uit Sault heb ik een liter koude cola gedronken, waarna het weer beter ging. Tot Chalet Reynard. De zes kilometer door het maanlandschap zijn de zwaarste kilometers die ik ooit gereden heb. De laatste twee kilometer moest ik in elke bocht afstappen en bijkomen. 'Al moet ik de rest kruipen, ik zal het halen', dacht ik. Uiteindelijk toch fietsend boven gekomen. De ontlading was groot. Nooit gedacht dat ik dit zou kunnen en nu was ik toch echt Cinglé du Mont Ventoux.

Cinglé del Mont Ventoux
Conrad
2 a
Questa è una traduzione automatica, la lingua originale è: Olandese. Mostra originale

3 x il Mont Ventoux; l'inizio di una dipendenza o di un'agonia.
Il mio primo Cinglé è stato nel 2013 per il KWF al Ventoux e poi per fare subito un Cinglé.
Si discute sempre sull'ordine ma per me è e rimane Bedoin-Malaucene-Sault.
Il Bicinglette è il fratello maggiore e qui i ciclisti sono separati dai motociclisti.
Fondamentalmente, chiunque può scalare il Ventoux, con un po' di esperienza e preparazione, anche un Cinglé è in gran parte possibile, ma se lasciamo fuori il tempo e la distanza, la resistenza mentale è forse la più grande minaccia. Quale idiota scalerebbe 2 x 21 e 1 x 26 chilometri! Più di 4400 metri di altitudine vi aspettano. Solo per chiarire una cosa, questo è pedalare su un viadotto 800 volte di seguito!

Puoi leggere tutto sul percorso, le strade e il resto alle singole salite.
L'avventura è fantastica, se la fai con pochi altri la fratellanza è insuperabile. Dopo la corsa puoi definirti un Mallot e agli occhi di molti questo è vero.
Dosa la tua energia e continua a mangiare e bere. Il Ventoux è duro, non mi riferisco alla massa di pietre, ma è duro per chi vuole conquistarlo. Vento, pioggia, grandine, ancora più vento, sole, mosche ecc. tutto vi incontrerà. Questo può avvenire anche in un solo giorno! Se la gente avesse potuto fare questi viaggi all'inizio della nostra era, le storie di demoni, santi malvagi ecc. sarebbero state ascoltate.

Ma ogni volta che arrivi in cima, hai quella sensazione di invincibilità, la vista ti dà energia e l'entusiasmo degli altri ti motiva per la prossima salita.
Quando si fa timbrare il biglietto in un villaggio o sulla cima, si riceve sempre quello sguardo incoraggiante. (Se arrivi con la tua carta bicinglette o Galerien avrai un look completamente diverso)

Quando si sale per la terza volta da Sault e si gira sulla parte sterile, si sa che il traguardo è a portata di mano. A un chilometro dalla vetta, si saluta di nuovo Tom Simpson e si sa che coute que coute ce la farai. Quell'ultima curva, la ringhiera di legno lungo la parte più ripida; niente può più farti del male perché l'hai fatto. Un altro idiota.

3 x de Mont Ventoux; de start van of een verslaving of een lijdensweg.
Mijn eerste Cinglé was in 2013 voor het KWF naar de Ventoux en dan maar meteen een Cinglé doen.
Over de volgorde is altijd discussie maar voor mij is en blijft het Bedoin-Malaucene-Sault.
De Bicinglette is het grote broertje en hier worden de fietsers van de klmmers gescheiden.
In basis kan iedereen de Ventoux beklimmen, met wat ervaring en voorbereiding is een Cinglé ook voor het merendeel weggelegd maar als we het weer en de afstand weglaten is de mentale weerbaarheid misschien wel de grootste bedreiging. Welke idioot gaat 2 x 21 en 1 x 26 kilometer klimmen! ruim 4400 hoogtemeter liggen voor je. Even om iets te verduidelijken dit is ruim 800 x een viaduct opfietsen achter elkaar!

Over de route, de wegen en de rust kun je alles lezen bij de afzonderlijke beklimmingen.
Het avontuur is fantastisch, als je het met een paar andere gaat doen is de broederschap onovertroffen. Na de rit mag je jezelf Malloot noemen en in de ogen van velen klopt dit wel.
Doseer je energioe en blijf vooral eten en drinken. Meer dan je lief is, de Ventoux is hard, dan bedoel ik niet de stenen massa maar hij is hard voor diegenen die hem willen bedwingen. Wind, regen, hagel, nog meer wind, zon, vliegen etc alles komt je tegemoet. Dit kan zelfs op 1 dag zijn! Als men deze tochten had kunnen maken in het begin van onze jaartelling dan waren de verhalen over demonen, boze heiligen etc niet van de lucht geweest.

Maar iedere keer dat je boven komt overvalt je weer dat gevoel van onoverwinnelijkheid, het uitzicht geeft je energie en het enthousiasme van anderen motiveert je voor de volgende klim.
Als je je kaartje laat stempelen in een dorp of op de top krijg je telkens weer die bemoedigende blik. ( als je met je bicinglette of Galerien kaart aankomt krijg je een heel andere blik)

Als je dan de derde keer vanuit Sault naar boven komt en je het Kale stuk opdraait weet je dat de finish binnen handbereik is. Je groet op 1 kilometer van de top Tom Simpson nog een keer en je weet dat coute que coute je het gaat halen. Die laatste bocht, de houten balustrade langs het steilste stuk; niets kan je meer deren want jij hebt het geflikt. Weer een Malloot erbij.

Cinglé del Mont Ventoux
Cinglé del Mont Ventoux
Cinglé del Mont Ventoux
Pino
2 a
Questa è una traduzione automatica, la lingua originale è: Olandese. Mostra originale

Un po' di tempo fa ormai. Esperienza meravigliosa. Eravamo a giugno con il club ciclistico di Apeldoorn e sei di noi l'hanno percorsa lo stesso giorno. Partenza presto (timbro alla panetteria di Malaucene), salita tranquilla, discesa a Bedoin, ritorno in salita. Scendere a Sault per un bel pranzo sulla piazzetta dietro il cancello. L'ultima salita è stata dura, ma molto soddisfacente. In luglio/agosto con le temperature localmente normali, non mi sembra divertente.

Al weer een tijd geleden. Prachtige ervaring. We waren in juni met de fietsclub uit Apeldoorn en een zestal hebben hem hem op dezelfde dag gereden. Vroeg starten (stempeltje bij de bakker in Malaucene), rustig omhoog, dalen op Bedoin, terug omhoog. Dalen naar Sault voor een lekkere lunch op het pleintje achter het poortje. De laatste klim viel zwaar, maar was wel heel bevredigend. In juli/augustus met de lokaal normale temperaturen lijkt het me niet leuk.

Aggiungi una recensione

Se vuoi condividere qualcosa, devi creare un account. Ci vorrà solo 1 minuto ed è completamente gratuito.

  • Ricevi una ricompensa per la condivisione di recensioni e foto
  • Valuta le salite che hai conquistato
  • Aggiungi le tue salite preferite
Registrati

Hai già un account?